Aannames gaan snel.
Sneller dan je denkt.
Je ziet gedrag.
Je plakt er betekenis op.
En je gaat door.
In dierentraining werkt dat niet.
Daar word je direct gecorrigeerd door het dier.
Ik werkte met een mannetje van een van de grootste zeeleeuwen ter wereld.
Een krachtig dier.
Altijd scherp.
Altijd enthousiast.
We waren bezig met bloedprikken.
Vrijwillig.
Op basis van vertrouwen.
Normaal kwam hij direct dichtbij.
Hij gaf zijn vin aan.
Rustig.
Voorspelbaar.
Op een dag gebeurde dat niet.
Hij bleef op afstand.
Ik vroeg opnieuw om zijn vin.
Hij bleef staan.
Mijn eerste gedachte lag klaar.
Hij heeft er geen zin in.
Hij test me.
Hij is afgeleid.
Dat waren aannames.
Ik stopte de oefening.
Ik ging iets anders doen.
Zonder druk.
Zonder correctie.
Na de sessie viel het kwartje.
Ik zat met mijn hoofd op routine.
Mijn aandacht was weg.
Mijn timing was minder scherp.
Hij voelde dat feilloos aan.
Het probleem zat niet bij hem.
Het zat bij mij.
In dierentraining leer je dit snel.
Gedrag is informatie.
Geen oordeel.
Je stelt jezelf andere vragen.
Wat veranderde er in mij.
Wat veranderde er in de omgeving.
Wat doe ik anders dan gisteren.
Je analyseert.
Je sluit ruis uit.
Je verandert één ding tegelijk.
Pas dan kom je bij de kern.
In organisaties zie ik hetzelfde patroon.
Een medewerker haakt af.
Een team vertraagt.
Een verandering stokt.
De conclusie ligt vaak al klaar.
Gebrek aan motivatie.
Weerstand.
Onwil.
Maar wat zie je echt.
En wat vul je in.
Ben je nog aanwezig.
Is je communicatie helder.
Is je verwachting duidelijk.
Of draai je op routine.
Leiderschap vraagt aandacht.
Geen automatische piloot.
Wie zijn aannames niet checkt, stuurt op ruis.
Wie durft te kijken, krijgt inzicht.
De vraag is simpel.
Waar neem jij vandaag iets aan zonder te checken.
En wat gebeurt er als je eerst weer echt gaat kijken.
Daar begint leiderschap.
