Mijn vriendin vangt als gastouder katten op uit het asiel. Momenteel heeft ze twee logees: Mini en Micky. Micky is verlegen, het type dat bij het minste geluid achter de kachel schiet. Mini daarentegen is nieuwsgierig en onbevreesd. En juist zij lijkt te voelen wat Micky nodig heeft. Ze gaat rustig naast hem liggen, tikt zacht met haar poot, of rolt uitdagend over de grond tot hij zich toch even laat zien.
Langzaam zie je iets moois ontstaan: vertrouwen. Niet omdat Micky gedwongen wordt, maar omdat Mini hem uitnodigt.
Het herinnert me eraan hoe belangrijk het is dat wij mensen dat ook doen — elkaar de ruimte geven, zonder te duwen. Soms is één iemand die rustig blijft, genoeg om een ander over een drempel te helpen.
Je zou er bijna van gaan spinnen.
